Kilka lat temu, w indyjskim Haridwarze, spotkałam jogina, którego praktyka pranajamy odmieniła moje podejście do relacji oddech-umysł-energia (prana). Codziennie, przez pięć dni, o wschodzie słońca i popołudniami, praktykowałam pod okiem mistrza nad brzegiem Gangesu. Ta sekwencja, rozwijana od tamtego czasu i opisana w mojej książce „Himalaje. W poszukiwaniu joginów”, stała się dla mnie fundamentem głębokiego rozumienia pranajamy jako drogi prowadzącej do stabilności mentalno-emocjonalnej, wewnętrznej równowagi energetycznej, głębokiego wyciszenia i samorozwoju.

Współczesna literatura naukowa zaczyna dostrzegać terapeutyczny potencjał pranajamy. Jednocześnie warto pamiętać, że to praktyka wymagająca uważności i właściwego prowadzenia – szczególnie wtedy, gdy dotyka obszarów subtelnych i niejawnych. Pranajama himalajska, którą proponuję w tym kursie, jest spójnym, przemyślanym i autorskim podejściem, opartym na logice oddechu i wiedzy płynącej z tradycji.